CANS... un ano máis "nova" e medrando pa ben!

Xa teño 33 anos,
estiven noutro Festival de Cans
celebrando o meu aniversario
(esta vez tiven que camiñar sobre a alfombra vermella
e desfilar nos chimpíns!!!).

Dende a derradeira entrada estrenei neste tempo dúas películas:
VILAMOR, que estivo nos cines de toda Galiza...

e PERSONAL MOVIE (dir.: Héctor Carré), que o xoves pasado púxose

de festa nesa aldea simpática e surrealista do Porriño.

lendo a: Gladys González

"soy el poema más cruel de la habitación
(...)
mi día
se reduce a sangrar
en un espejo
boca abajo
mientras pasan los meses
como un manual
de primeros auxilios
y se delatan los signos de tortura"

estes versos son minúsculos fragmentos
da dureza do poema: "Manual de instrucciones".
como me poderei repoñer á súa lectura?


Última noche, Gladys González
Ediciones Liliputienses.

Desnudarse en la ciudad del jazz...

7h45. Nerviosa como un piojo. Me dispongo a desayunar y a zarpar rumbo Avilés. Hace tanto tiempo que no recito en público que me tiemblan los tobillos. Me voy a acercar a amigos, a besar a los que conozco a abrazar a los pendientes. Esta noche toca otro desnudo integral de alma... en la JAZZVILLE, a las 22h30, junto a Antonio Rómar... en el Festival SELÍN. (Aquí la programación). PUXE ASTURIES!

FRANCESCA WOODMAN POETIC PROJECT

Vara, el tipo más trash y dulcemente gore de la construcción poética nos invitó hace un año aproximadamente a participar en este experimento. Debíamos buscar una foto de Francesca Woodman que nos motivara y escribir un poema a partir de ella. Fue fácil. Me convertí en su fan, en su sombra, en su acólita. Escribí "Francesca y yo" un poema en 5 partes. Y ahora sale a la luz en la colección que maquina J.M. Vara bajo el nombre de Neurótika Books. Bon appétit!

Open publication - Free publishing

lendo a... Julio Santiago

"...Mi infancia

es un villancico

sobre la pierna de mi abuelo.

Una lectura diaria

siguiendo al dedo

de mi madre..."

de ULO LAGO (Cuadernos del laberinto), 2011.

En qué puedo ayudarle?

en xaneiro protagonicei esta curta dirixida por J.P.Rey coa colaboración de Elena Olivares e Píxel Films para os alumnos de Ociorum. Esperamos que teña un longo percorrido por festivais e prometo que en canto se suba á rede engadirei o link.

Trailer: A pesar de todo, quérote

xa está a piques de...

o sábado 3 de decembro ás 17h30 presentamos o tráiler e máilo making of no garaxe do CULTURGAL!

sodes todos benvidos a presenciar o nacemento do noso novo bebé!

SEN EMBARGO, QUÉROTE.

escribín un diario invisible durante a rodaxe. foi tan picuda que xa non sei onde estou... pero iso si, medrou un pouquichiño a miña seguridade, tan atomizada ao longo deste ano polo amor non correspondido e por algún director pouco sensible. escribín sen tinta tódolos días, sobre os meus compañeiros e a produción, sobre esas sensacións tan incríbles que ofrece un personaxe tan afastado de mín, sobre a emoción de poder traballar con ilusión en cada sesión cun director que procura a nosa comodidade. agora tócalle a vez ao efecto barranco, xa sabes. é o que me toca tras cada proxecto: aturdimiento dun par de días e tristeza e rabia por non saber facelo mellor, por non saber calar a boca, por botar tantas cousas en falta...marcho a madrid. viaxe rápida. audición mañá. un personaxe de clarín revisado, libre e contemporáneo. non sei se me apetece volver sufrir. diría que si se iso mermara a dor na non ficción. vamos, asinaría agora mesmiño. por favor, que os deuses do teatro me iluminen!

Ganas de voar...

Despois de PERSONAL MOVIE (dir.: Héctor Carré) e de VILAMOR (non dir.: Ignacio Vilar) penso que é momento de dar un xiro vital. Abandono definitivamente Madrid pra mudarme a Galicia, estou co guión a voltas dunha curta, vou recitar en setembro en Brasil ao festival 2011 POETAS POR KM" e serei mestra de inglés a partir de entón nun clube sui generis: o hollywood club en Vigo. Este paxariño que pía ten ganas de voar...

Diario dunha actriz: Verse ghuapa cando non se é!

pasar dos 31 aos 32 (cans e +cine)

despois do festival de cans

dos ensaios de "vilamor", da rodaxe de "personal movie"

e das eleccións... :-/

chegou un novo aniversario

e de presente un corazón novo!

un poema de Lois Pereiro

(quería poñer algún fragmento de Conversa ultramarina pero prestei o libro e aínda non volveu... e fozando na rede atopo este poema que eu espacio como me axuda a ser lido. por fin un autor elixido pola academia contemporáneo, un poeta punk! i wish i had met you for i feel like i do...)

somentes
intentaba conseguir
deixar na terra
algo de mín que me sobrevivise
sabendo que debería ter sabido
impedirme a min mesmo
descubrir que só fun un interludio
atroz entre dous muros de silencio


só puiden evitar vivindo á sombra
inocularlle para sempre a quen amaba
doses letais do amor que envelenaba
a súa alma cunha dor eterna

sustituendo o desexo polo exilio
iniciei a viaxe sen retorno
deixándome levar sen insistencia
ó fondo dunha interna
aniquilación chea de nostalxia

a miña primeira escena de sexo no cine

miña nai di que a miña vida é moi emocionante pero que non sabe se ela podería aturala. eu as veces tampouco podo. sonche demasiadas esperas, imprecisións, proxectos que non saen pero recoñezo que cando teño traballo son feliz. gústame chegar a casa e ler o guión, currar os personaxes e pensar como me gustaría que foran. paso horas imaxinando as situacións durante eses días e nas cervexas cos amigos quedo flipada soñando ou repetindo as frases do texto. disfruto moito debuxando o resultado pero o divertido de verdade chega nos ensaios, dándolle vida cos outros actores, probando diferentes cousas e nas rodaxes vendo o "backstage", cando, por exemplo, gravamos 5 nun camarote sen espazo: herr direktor, o dire de foto, o sonidista, o actor sobre unhas alzas e máis eu tirada na cama mentres ana, a xefa de maquillaxe, coloca ben o pelo e bótame enriba a suor ficticia. o prota pregúntame se pode collerme os muslos para empuxar mellor i eu conto ese "chiste" (de engadirlle aos refráns divididos "baixo as sábanas" e "entre as pernas") para romper o xeo na que será a primeira escena de sexo da miña carreira! non se ve nada, non se toca nada, todo é finxido pero é incrible que semelle verdade. logo o striptease: levar dúas bragas e simular que quito unha que xa está fóra de plano... o mellor era que no guión eu só lira na sec. 14 cara de crispación de Chusa (ese é o nome do meu personaxe) e na sec. 27 imaxes da noite pero cando me recolleu Ortiz, de producción, na estación da Coruña e amosoume que no plan viña "Sexo con Chusa" a cara de crispación saiu no coche claro! e trá-la metamorfose no personaxe (vestiario, maquillaxe, perruquería e tatuaxe) e chegar ao peirao gravamos a escena nós: tivemos que manexar a cámara, unha desas canon hd5 polas que devezo, e rodar no solpor coma se fora o mencer... quen me dera ver á miña nai nunha situación coma esa! e volver ver a súa cara cando mirou a tatuaxe!

isto non é un "collige, virgo, rosas"

hoxe aprendín o nome

da pranta da miña infancia

digitalis purpurea

á que eu de sempre

chamaba "campaniña"

logo

tamén me aprenderon

camiñando entre as silvas

que é velenosa

unha pranta mortal

(foto de: http://www.conabio.gob.mx/)

Vukušić na GALICIA ÚNICA

Semella que este mes, o de maio, é o mes das reseñas... Susana mandoume o link da revista que dirixe Xerardo Rodríguez de forma independiente e dan gusto, a verdade, esas pequenas e agarimosas iniciativas persoais... porque visto como está o asunto de mal ou facémolo así ou non se fai que cartos non hai, ou eso din... pero logo ben que gastan nas pegatinas para autobuses e sináis, nas guerras afastadas, nas axudas non requeridas, nas campañas e parvadas...

Penso que ao final despois de ter o xantar e o teito, a saúde e o amor ben atendidos o que fai falta son esas pequenas loitas xustificadas pola beleza. Bótenlle un ollo á iniciativa desa voz tan nosa... cliqueen sobre GALICIA ÚNICA (eu saio no apartado de PERSONAJE --mayo 2011-- pero) espero que se sintan tan felices coma mín paseando por esa galería de retratos da nosa terra e xentiña.

Vuk y "Perversiones y ternuras" en QUÉ LEER (mayo 2011)

re-tratos

cómo me verán?, me pregunto a veces

cuando mis ojos o mi alma contienen algo de humo...

*

(foto by: Sylvestar Vrljić)

Té con Nicolás (I) + Amaro & Iván Ferreiro

Xa había tempo que non tiña ganas de falar de música... os últimos concertos aos que fun foran o de Tony Lomba no Mercado do Progreso da semana pasada, os da festa de Subterfuge na Galileo: No band for Lluvia & Fuzzy white casters de febreiro e o de Siniestro Total en decembro, o último concerto do ano no que podiamos fumar dentro dun teatro. Si. Había tempo xa que non tiña moitas ganas de falar de música pero non me pasa o mesmo si a música sae dunha boa idea, da terraza dun ático no centro de Vigo e aínda por riba é performada por Nicolás Pastoriza e os irmáns Amaro e Iván Ferreiro.

Unha casa pop, con estanterías que recollen biografías musicáis e a obra desordenada de Nick Hornby e un salón con dous ambientes. A mesa con tazas, chai ou café e biscotes, a xente con cervexa i eu, que levo fresas e zume de laranxa para combater a calor. Fóra un céspede, sobre o que descansan, xunta os convidados, un piano, varias guitarras, cadeiras e cámaras de fotos e vídeo. Chegou o día N! O primeiro TÉ CON NICOLÁS.

O sol desfacíase en lume sobre as paredes dun décimo i eu saltaba de conversa cos pes descalzos porque as plataformas que me deixaron para curtir antes da película poñíanme demasiado alta.

Tres magníficos músicos que gravan un disco na terraza e chaman a amigos para compartir a experiencia i eu vou de convidada por sorte e de rebote. Encántanme estes momentos. Sempre sucede que coñezo xente interesante e rabiosa

e conseguen que sinta que a terra por fin se converte na casa. A gusto. Penso que a próxima festa tería que darse máis tarde e con proxeccións... Vexo imaxes reflectidas e noite... Pero seica deixaría de ser té... ou polo menos á hora do té... Non. Hai que respectar a idea nai.

Coma sempre o mellor ven cando remata o concerto e tes ocasión de escoitar aos artistas tranquilos pero aínda sonan dentro os ecos do repertorio.

Uns días máis tarde que podo dicir? Que molaron tódalas cancións e fixéronme sorrir EL DÍA DEL ECLIPSE & LA CANCIÓN DEL TELONERO. Que máis? Que estou abraiada coas dotes compositivas destas tres bestias e a idea paréceme do máis cool.

E que máis? Si. Xa sei. Que tamén podo dicir...

Eu estiven alí!

(fotos by Vuk)

car-ALLO!

A tarde coa micropoetisa AJO, ben merece unha entrada aparte... mesmo si semellamos serias no podcast podo xurar que pasámolo ben, que vimos todo bastante verde e rimos en tódolos cortes pola cinza na mesa e a birra ciscada. Aínda a lembro co chai na casa berrándolle a súa cadeliña: "Musa María, a la cárcel de perritas" e desculpándose de seguido: "Ay, lo siento, que tu padre...". Non puiden evitalo. Rin a esgalla. o paseo pola cidade falando da nosa relación de "Irmás de Polla" e o zigzag de carallo que fixen no día sen car pero con allo: batalla-san vicente-murcia-san vicente-batalla... Na sala de gravación teñen unha parede na que asinan os convidados i eu púxenme no bloque galego entre o Coyote e Silvia Superstar... facendo patria.

AQUÍ o link ao podcast.

Ajo, ou a micropoetisa dourada...antonio, the technician!
both of us...

O primeiro día de rodaxe asoma na prensa

Héctor Carré inicia a rodaxe

de Personal Movie, a súa cuarta fita

noticia completa AQUÍ

A historia trata sobre un mozo, que está de vacacións nunha vila galega e que despois dunha gran festa atopa un brazo humano na sua neveira. Como non lembra nada do acontecido a véspera, vese obrigado a descubrir quen é o asasino, sen denunciar o feito á policía.

No elenco artístico destaca a presenza de coñecidos actores e actrices como Santi Romay, Chete Lera, Miguel de Lira, Isabel Blanco, Victor Mosqueira, Deborah Vukusic e Yelena Molina. A produción executiva corre a cargo de Héctor Carré e o colaborador de Xornal Antón Reixa. No equipo técnico destacan o director de fotografía Juan Carlos Gómez (Gordos, El Bola, Azul Oscuro Casi negro, La promesa, Dame Algo), a Música de Manuel Varela (La promesa), a dirección de arte de Alexandra Fernández,o vestiário de Arantxa Domínguez o son con Dani López e a dirección de produción de Xabier Eirís.

A película vén ser, un thriller dramático cargado de suspense, anclado na realidade e cun un desenvolvemento verosímil e sorprendente. Sirvan como referentes as cintas: Michael Clayton,Nadie hablará de nosotras cuando hayamos muerto, Una historia de violencia, Crash.

Personal Movie, supón a continuidade de Sun Lúa na produción de cine; nesta ocasión conta cun service de produción que presta Filmanova, aportando a sua experiencia e máis equipos.