lunes, 17 de agosto de 2009

resumo visual da 1ª metade de agosto

póñome a facer un resumo mental destes meses de verán e non sei moi ben o que debería seleccionar... non falei desas noites compostelanas en magnífica compaña (reatopar a patxi),
nin do xantar maratónico na casa de nando e a morenita
collendo moras,
nin cós detalles que quería do concerto de bruce (falar de jesus, esteban, róber...,
dos números para o pit line, das colas, dos cabreos, da literatura da noite e dos bares,
de dar clases de inglés nun pobo preto de donosti, da sensación de seguir en movemento dous días máis tarde pensando no boss)
nin de que ao final non puiden ver a iñaki máis tempo (tiñamos pensado pasar varios días xuntos de ruta pola terra pero foime imposible),
das noites na juakina con píter, tabo
e a pandi,
da tarde bonitiña con monti,
dos zodiacs
(-con Gurru, o novo batera-
que gustáronme moito e melloraron o sonido claramente,
de rubén coca
que sempre está nos lugares máis insólitos e intúo a súa presenza, de bolo
ao que é marabilloso atopar noutro contexto fóra de lavapiés entre a miña xentiña) e dos míticos dr. explosion
(-"gracias a miguel ríos que abandona su carrera"- que vin pola primeira vez) no felipop,
nin da miña estancia relámpago en madrid, da viaxe con xoán e o previo reencontro con maría na Coruña no seu aniversario sen previo aviso...
das tardes en barra,
as noites en cangas con lubina ao forno e munipas abreportas, dos meus novos dous kilos que amosan a calidade de vida polos almorzos da miña nai e o paro que non cobro ou do paso do branco nuclear ao moreno da saúde...

miércoles, 12 de agosto de 2009

TIME is on my side, yes it is...

tengo que corregir 2ªs galeradas de generación blogger, leer los textos de iñaki, de hasier y el TERRORIZER de murders (qué ganas de este trío!), contactar con mis directores para conseguir más trabajitos hechos antes de regresar al paraíso para renovarme el material, mandar un e-mail a la sexta...
.
madrid es un hervidero de calores y ausencias.
.
procuro salir a la calle, no sentirme sola, rodearme de gente a la que quiero y con la que me gusta estar (cenar maki, beber vino espumoso y tomar helado con lucky, comer con bolo y su surrealismo bangla y que me líe en un proyecto irreal con gato muñoz, unirme a la conversación cinéfiloliteraria con david y alfonso "el cordobés sorprendido", quedar con raf y su risa siempre hermosa, hablar de la enfermedad abrumadora de ainhoa, ver de lonxe os agarimos de x.a., o estar al lado de pepo y sus detalles luminosos...) o conocer a gente nueva y linda como la dulce eva monzón o borxa, el compositor de la ópera del OUVEO de ginsberg...
madrid no está tan mal... incluso cuando presenciamos peleas incomprensibles o nos para la secreta en lavapiés con borsalino. madrid no está tan mal a pesar del calor porque la poli se cree nuestras caras de pena y seguimos tomando cañas en la calle gracias a san lorenzo (lorenzo, me encanta la sonoridad de ese nombre). madrid no está tan mal aunque escuche relatos locos y acabe con la cerveza de opio de pipo.
voy a morir en tortura. dice mi madre que me van a tirar de los brazos y las piernas en diferentes direcciones. como el potro. igual que aquella tortura medieval. pero que sea por amor y no por brujería. que sea por amor y no por brujería. no me importaría morir en una dulce tortura... recuerdo aquello que decía thomas b.
.
creo que al final acabaré rapándome como hacemos con las bestias.

viernes, 7 de agosto de 2009

finde de tour

vou aovou ver aos meus colegas
aos ZODIACS
e logo de volta a madrid...
un tempiño curto até que xa non poida soportar a calor

martes, 4 de agosto de 2009

being a muse...

poucas cousas fanme sorrír tanto e dun xeito tan absurdo coma estas dúas frases nun chat...
hey, i miss you
call me when you have a minute
logo na chamada conteille como fixera de "Muso" pra mín, conteille que o seu nome saíu nunha revista literaria a modo de xornal e que tódalas galegas a algún que outro galego andaban a soñar có seu cu. traducinlle ao inglés eses textos que lle adicara e non sabía como suavizar esas múltiples formas de negrura con algún que outro eufemismo e lingua p.c., (có correctísimos que son estes iankis pensei que lle ía amolar! pero logo) dixo entre risas:

you are so funny
it's good to be a muse 
but i don't know if i like my life being published

eu declarei que non se tiña que preocupar e que se deixara de parvadas e pasara a me recitar ese listado de estados que tanto me excitan...


lunes, 3 de agosto de 2009

the boss

tengo tanto que decir que necesito ordenarme pero por ahora tengo claras 3 cosas:
1. que siento una profunda gratitud a iñaki por enseñarme de nuevo el arte en acción ( y que es el re-comienzo de una gran amistad)
2. que me emocioné con tres canciones en el concierto (la primera: la "rianxeira" me pellizcó la ternura)
3. que desde anoche bruce tiene en mí otra fan

sábado, 1 de agosto de 2009

iñaki, bruce y vuk en santiago

voy a ver al rockero de irún!
voy a ver al boss!
voy a ver a springsteen gracias a y con iñaki!
IF I WERE THE BOSS
(as i rule my on life, i would keep) 
WORKING ON A DREAM...

viernes, 31 de julio de 2009

vukušić en LA OPINIÓN DE A CORUÑA

La Opinión de A CoruñaContraportada
Actriz y poetaViernes 31 de julio de 2009

Déborah Vukusic: ´Soy mitades, soy un híbrido, soy resultado de una fusión de culturas´

"Me gusta todo, me gusta probar: me gusta escribir, dirigir, interpretar. Me muevo entre la poesía y el teatro"

"Soy mitad gallega, mitad croata", suele repetir. Nació en Ourense, de padre croata y madre gallega, se crió con sus abuelos en esa ciudad y a los 4 años se fue a vivir con su madre a Vigo hasta la adolescencia. Déborah Vukusic (1979) es mitad actriz, mitad poeta. Ha trabajado en teatro, cine y series de TV. Ha hecho los papeles más insospechados pero ha sobresalido con un poemario, 'Guerra de identidad' 

ISABEL BUGALLAL | A CORUÑA -¿Cómo hay que llamarla? 

-Déborah Vukusic, pero me puedes llamar Vuk, o Deb, o Debo. Déborah es para cuando se enfadan conmigo. 

-¿Y el apellido? 

-Se pronuncia Vúcushich. Como Malkovic y como Mijatovic. 

-¿Quién es usted realmente? 

-Soy mitad y mitad, una hija de mi padre y de mi madre, soy una secuencia genética, soy una abeja con orejas de lobo. Déborah en hebreo significa abeja y Vukusic en croata, orejas de lobo. 

-¿Gallega y croata al 50%? 

-Genéticamente, sí, pero mi tendencia es más gallega que croata. 

-Creció con su madre, ¿ejerció mucha influencia sobre usted? 

-Ya sabes como son las madres gallegas, esto es una sociedad matriarcal. Yo, realmente, viví con mi madre, mis padres se separaron cuando yo era muy chiquitina. 

-¿Qué recuerda de su padre? 

-Lo recuerdo como un hombre muy grande y muy fuerte, con muchísimo carácter. 

-¿Pero es un padre? 

-Hay algo en la sangre, no sabes muy bien cómo explicarlo. A pesar de todos los malentendidos, las discusiones, las rupturas emocionales que hemos tenido, cuando lo ves sabes que hay algo que no puedes controlar que hace que perdones todo. Incluso lo peor. 

-¿Lo peor ha sido la guerra? 

-Lo peor son los estragos de la guerra: perdí a mi padre. Lo peor en nuestra relación son las promesas que no se cumplen: voy a escribirte, voy a llamarte, voy a verte. 

-¿Guerra de identidad? 

-Es un intento de definición de mí misma. 

-De ahí la pregunta de quién es. 

-Por eso soy mitades, soy un híbrido, soy el resultado de una fusión de culturas, soy, soy... ¡cuántas cosas somos! Guerra de identidad es la lucha por decir quién soy, en qué momento estoy, por qué soy tan violenta, por qué gesticulo tanto cuando hablo. 

- "Yo no escribo poesía", ¿qué escribe? 

-No escribo poesía, escribo vómitos, escribo por necesidad. Estudié Filología y Arte Dramático y me muevo entre la poesía y el teatro. 

-"No busco palabras grandilocuentes, sino corrosivas", dice. 

-Las palabras, en un contexto adecuado, pueden producir un gran efecto. A mí me interesa que mi libro lo lea un catedrático y un una ama de casa. Te puedes quedar con un primer plano de lectura o con otros muchos, lo importante es que llegue al mayor número de personas posible. 

-¿Se reconoce en la postpoesía? ¿Ve algún parentesco con la obra de Agustín Fernández Mallo? 

-Creo en el camino personal. Me identifico más con la poesía de la conciencia que con la Generación Nocilla. Todos pretendemos experimentar pero yo creo que es más importante el contenido que el continente. La forma importa, ¿eh?, creo que la fusión de forma y fondo es lo que hace algo valioso. 

-¿Está en un momento feliz? 

-Feliz, no. Estoy satisfecha. Uno nunca puede decir que está perdido, siempre debe decir que está en búsqueda, que es más positivo. ¿Feliz? Me quiero venir a vivir a Galicia, llevo trece años en Madrid y estoy cansadísima. La situación para los actores es un poco puñetera. 

-¿Por qué edición va Guerra de identidad? 

-En breve saldrá la tercera. 

-¿Corregida y aumentada? 

-La tercera, ya no. Lo que sí es un poemario que no termina nunca. 

-Lo ha publicado una editorial canaria, ¿por qué? 

-Yo no buscaba editor. Le pasé el texto a un amigo, le gustó, me buscó un centro para presentarlo y el editor me pidió el manuscrito. 

-¿Tan difícil es publicar aquí? 

-La cuestión es que yo escribí este poemario en castellano. Si lo hubiera escrito en gallego ya no habría guerra porque hubiera optado por una de mis mitades. 

-Vuelve a casa después de trece años en Madrid y de andar por Estados Unidos, Francia... 

-A Estados Unidos fui muy jovencita y allí hice mis primeros pinitos en el teatro. A Francia fui a estudiar Filología. Estuve a punto de quedarme, me ofrecieron un lectorado, pero me acojonó la idea de estar en un sitio y ver remesas de gente joven pasando por delante de mí. 

-¿Es más actriz o poeta? 

-Vivo más de actriz que de poeta. De poeta no se puede comer, a veces se puede cenar. 

-¿Hizo de poseída en la serie de TV El Comisario? 

-He hecho de satánica, de actriz porno, de obrera, de francesa ladrona, de todo. 

-¿Le dan esos papeles después de estudiar Arte Dramático, pasar por La Abadía, hacer mimo con Marcel Marceau...? 

-La formación es buena, he tenido la suerte de tener unos magníficos maestros, entre ellos, Ernesto Caballero (la dirigió en Presas). 

-Hasta hizo esgrima. 

-Claro que sí. 

-¡Lo que abarca! 

-Es que me gusta todo, me gusta probar cosas, escribir, dirigir, interpretar. Me considero un animal de teatro. Y cuando escribo, escribo poesía, prosa, guiones, escribo lo que sea. Soy vitalista. 

-Es capaz de interpretar en español, francés, inglés y gallego, ¿también en croata? 

-En croata, sólo a ratos. 

-¿Cuál es el estado de su obra? 

-En septiembre saldrá mi segundo poemario, Perversiones y ternuras, en gallego-castellano, y saldré en una antología de cuentistas. Antes salí en dos antologías más, Poesía capital, y 23 Pandoras. Traduzco unos poemas de Boris Vian y figuraré en una antología que se llama La manera de recogerse el pelo. Generación Globber. 

-¿Sus referencias literarias? 

-Me emociona Sylvia Plath, me fascina Anne Sexton, me curtí en Shakespeare, Cortázar, Apollinaire, Rimbaud... Y leo a muchos autores actuales en la red. 

-Iba de agitadora cultural en Madrid, ¿en Vigo cómo hará?
 -Dame tiempo, moveremos masas.

vukušić en el FARO DE VIGO

FARO DE VIGO
Jueves 30 de julio de 2009Mira Vigo
Fernando Franco
Con Vuk sobre la arena
Me fui al reino playero de Karina Falagan en la gozosa compañía de la mucha mujer, poeta y actriz Deborah Vukusic, media gallega y media croata pero muy entera. Crecida en Vigo pero habitante de ese Madrid culturalmente bullicioso pero cada vez más inhóspito desde donde ofrece sus favores creativos a los alrededores todos, Vuk me regaló la segunda edición, revisada y ampliada de su poemario "Guerra de identidad" /(Edit. Baile del Sol). Karina nos puso al sol ante las aguas, nos abrió un buen vino y sembró la mesa de delicadezas traídas de su tierra maragata. Anda ahora liada con su concurso de castillos en la arena, en tanto que Vuk (de cuya vida artística han dado cuenta en varios suplementos culturales de medios gallegos) espera que llegue septiembre, en que saldrá "Perversiones y ternuras", otro poemario suyo. 
Esperamos.

jueves, 30 de julio de 2009

WASP, de David Murders


WASP (We Are Sexual Perverts)

–Give your aunty a big kiss, Billy. Come on boy, disgusting as this your little aunty is no good at all, I suffer and suffer on you all night, boy, every fucking night.
–My dear aunt Betty, I’m glad to see you again. Let me take your hat, please, and I’ll take you to my parents.
–Oh little Billy boy, what a fucking little angel you are. Do you ever miss me?
–I do, Betty.
–You do look beautiful today –added Billy.
–Oh shut up, you swindler. You are a devil under an angel’s suit–. And so she kept complaining while entering the house by Billy´s side.
It was an old white mansion in the land of Memphis, Tennessee, with a great deal of southern country taste and luxury. Sunday morning. Some distant tune could be heard coming out of somewhere within the house.
Most part of the local community was to gather later at the church to hear the Sunday mass. So when Betty and Billy had just met Billy’s mom and dad at the big old living room, Billy’s mother stood up so content and enthusiastic and, very kindly and very sweetly, she inquired:
–Betty, my dear: are you coming to church with us? – and she softly continued:
–Or will you rather stay in once again and take care of our poor dear Billy boy who is still under the influence of that meany meany flu?

 

From the upcoming David Murders & the Representatives of Evil first album TERRORIZER.
foto by VUK del colectivo artístico Claire Fontaine

miércoles, 29 de julio de 2009