Mostrando entradas con la etiqueta anotaciones personales. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta anotaciones personales. Mostrar todas las entradas

lunes, 10 de octubre de 2011

SEN EMBARGO, QUÉROTE.

escribín un diario invisible durante a rodaxe. foi tan picuda que xa non sei onde estou... pero iso si, medrou un pouquichiño a miña seguridade, tan atomizada ao longo deste ano polo amor non correspondido e por algún director pouco sensible. escribín sen tinta tódolos días, sobre os meus compañeiros e a produción, sobre esas sensacións tan incríbles que ofrece un personaxe tan afastado de mín, sobre a emoción de poder traballar con ilusión en cada sesión cun director que procura a nosa comodidade. agora tócalle a vez ao efecto barranco, xa sabes. é o que me toca tras cada proxecto: aturdimiento dun par de días e tristeza e rabia por non saber facelo mellor, por non saber calar a boca, por botar tantas cousas en falta...marcho a madrid. viaxe rápida. audición mañá. un personaxe de clarín revisado, libre e contemporáneo. non sei se me apetece volver sufrir. diría que si se iso mermara a dor na non ficción. vamos, asinaría agora mesmiño. por favor, que os deuses do teatro me iluminen!

miércoles, 17 de agosto de 2011

Ganas de voar...

Despois de PERSONAL MOVIE (dir.: Héctor Carré) e de VILAMOR (non dir.: Ignacio Vilar) penso que é momento de dar un xiro vital. Abandono definitivamente Madrid pra mudarme a Galicia, estou co guión a voltas dunha curta, vou recitar en setembro en Brasil ao festival 2011 POETAS POR KM" e serei mestra de inglés a partir de entón nun clube sui generis: o hollywood club en Vigo. Este paxariño que pía ten ganas de voar...

miércoles, 25 de mayo de 2011

pasar dos 31 aos 32 (cans e +cine)

despois do festival de cans
dos ensaios de "vilamor", da rodaxe de "personal movie"
e das eleccións... :-/
chegou un novo aniversario
e de presente un corazón novo!

jueves, 12 de mayo de 2011

isto non é un "collige, virgo, rosas"


hoxe aprendín o nome
da pranta da miña infancia
digitalis purpurea
á que eu de sempre
chamaba "campaniña"

logo
tamén me aprenderon
camiñando entre as silvas
que é velenosa

unha pranta mortal

(foto de: http://www.conabio.gob.mx/)

miércoles, 4 de mayo de 2011

re-tratos

cómo me verán?, me pregunto a veces
cuando mis ojos o mi alma contienen algo de humo...
*
(foto by: Sylvestar Vrljić)

domingo, 1 de mayo de 2011

Té con Nicolás (I) + Amaro & Iván Ferreiro


Xa había tempo que non tiña ganas de falar de música... os últimos concertos aos que fun foran o de Tony Lomba no Mercado do Progreso da semana pasada, os da festa de Subterfuge na Galileo: No band for Lluvia & Fuzzy white casters de febreiro e o de Siniestro Total en decembro, o último concerto do ano no que podiamos fumar dentro dun teatro. Si. Había tempo xa que non tiña moitas ganas de falar de música pero non me pasa o mesmo si a música sae dunha boa idea, da terraza dun ático no centro de Vigo e aínda por riba é performada por Nicolás Pastoriza e os irmáns Amaro e Iván Ferreiro.
Unha casa pop, con estanterías que recollen biografías musicáis e a obra desordenada de Nick Hornby e un salón con dous ambientes. A mesa con tazas, chai ou café e biscotes, a xente con cervexa i eu, que levo fresas e zume de laranxa para combater a calor. Fóra un céspede, sobre o que descansan, xunta os convidados, un piano, varias guitarras, cadeiras e cámaras de fotos e vídeo. Chegou o día N! O primeiro TÉ CON NICOLÁS.
O sol desfacíase en lume sobre as paredes dun décimo i eu saltaba de conversa cos pes descalzos porque as plataformas que me deixaron para curtir antes da película poñíanme demasiado alta.
Tres magníficos músicos que gravan un disco na terraza e chaman a amigos para compartir a experiencia i eu vou de convidada por sorte e de rebote. Encántanme estes momentos. Sempre sucede que coñezo xente interesante e rabiosa
e conseguen que sinta que a terra por fin se converte na casa. A gusto. Penso que a próxima festa tería que darse máis tarde e con proxeccións... Vexo imaxes reflectidas e noite... Pero seica deixaría de ser té... ou polo menos á hora do té... Non. Hai que respectar a idea nai.
Coma sempre o mellor ven cando remata o concerto e tes ocasión de escoitar aos artistas tranquilos pero aínda sonan dentro os ecos do repertorio.
Uns días máis tarde que podo dicir? Que molaron tódalas cancións e fixéronme sorrir EL DÍA DEL ECLIPSE & LA CANCIÓN DEL TELONERO. Que máis? Que estou abraiada coas dotes compositivas destas tres bestias e a idea paréceme do máis cool.
E que máis? Si. Xa sei. Que tamén podo dicir...

Eu estiven alí!
(fotos by Vuk)

jueves, 28 de abril de 2011

falar para non esquecer / as raspas das lembranzas

non se pode resumir nunha liña un diario de emocións / intento atopar a fórmula da cocacola que me leve ao non esquecemento / seica non queda máis nada que escoller entre as fotos mellores e as palabras axeitadas... porque teño moito que contar, moita escuridade que vai clarexando, e tamén moito que lembrar dende marzo...

non falei dos últimos bolos, da maxia dos espazos nos que actuamos... non fixen a crónica de Elx do festival de poesía NOSOMOSTANRAROS (4/III), que organizan estes tolos levantinos, no que compartía cartace
coa poeta política Jazmina Caballero (fotos facebook) e ao que me convidara a xestora cultural e poeta Alicia García Núñez,
do reencontro con Irene e os seus pais molones... non falei das croquetas beatíficas nin do poemario La historia sin nosotras, que tiven a sorte de ler case case en primicia... non falei da chamada do meu pai que (despois de case un ano sen novas) recibín xusto cando pasaba por Petrel... do xantar en domingo no que Batania rematou co surtido de cervexas e kalimotxo da nosa casa mentres Santi e máis eu tratabamos de atopar nov@s mus@s...
tampouco falei dos Cosmopoéticos (17 marzo), da xentiña que coñecín e reatopei no ciclo poético Diversos, de Córdoba,
dos bicos por fin de verdade na meixela que Nacho Montoto me manda de mañá polo facebook, a ceguera poética de Laura Rosal, a inocencia tatuada e perdida de Luna Miguel, a simpatía nocturna e alevosa de Javier Gato... os sustos de Gabriel "Boronía" pola saída do especial 45RPM, as conversas contradictorias a pé de rúa e lúa con Francisco...
  • non falei de Croacia (20 marzo-2 abril)... do festival Goranovo
  • e da familia... diso si que aínda non podo
mesmo si os croatas veñen ao leste a un encontro de literatur xoven croata...
da viaxe relámpago a Santiago para a lectura de guión de Vilamor con todos os hippies comuneiros... do encontro no pgm 9 de radio SPEED & BACON coa incríble micropoetisa AJO con chai, cervexa e canutos (de chocolate)... e a presenza de Musa María, compartir wall cos galegos Coyote e Silvia Superstar...
da presentación febril de AL OTRO LADO DEL ESPEJO, da Roma palíndroma (14-16 abril), tan divertida mesmo baixo a choiva... da charla sobre literatura feminina e novas tecnoloxías no Instituto Cervantes de Piazza Navona,
da cea coa fermosa e carina Nadia Monetti, das copas con ela co seu marido Ángel, Paula Izquierdo e Gian Franco... da succión do minibar e a conversa chea de conexións nun mundo pequecho até o mencer romano... de coñecer á filla bailarina do compañeiro de celda do meu pai... non falei das mañás filosóficas con Willy,
dos obradoiros que impartín na Sala Triángulo, xunta a Pindado, o meu herr direktor admirador de Pavlovsky,
nin do do Escorial cos Desde Las Tripas, o grupo máis riquiño e ilusionante que coñezo... (Jimmy, Aida, Paloma, Felipe, Almu, Adán, Ampis e Carlis... mmm, canto lles quero!) nin da chegada á terriña en business class pola cancelación do vóo a Barcelona... dos Mestre Mateo en Ourense e o surrealismo dunha noite de cinema galego, das probas e fotos ensanguentadas da película con Carré, desta semana santa na que por fin co meu pequeno catarro puiden asentar... Tabo pinchando, a casa da Skinner e as nosas ceas copiosas... o concerto de Tony Lomba no Mercado do Progreso e a crónica de Fernando Franco no Faro de Vigo...
e pasear pola cidade nun Porsche negro e arranxando o mundo entre risas, do primeiro ensaio do thriller na Coruña con Romay, Mosqueira e De Lira... da reunión con Álex Carro para empezar a xestionar un proxecto teatral en Santiago... do meu vello amor que volve asomar si é que algunha vez desaparecera... das novas tardes na Galería e das ganas de que por fin sexa a estrea de PIRATAS porque xa me vin azoutada no tráiler!!!
non falei de nada diso aínda que xa só queden as raspas...

miércoles, 13 de abril de 2011

giornata internazionale del libro: microviaggio e letteratura

debo pellizcarme para saber que estoy despierta
y asegurar dónde
conferencia-mesa redonda para hablar de literatura de mujeres
como si el sexo implicara palabra
para hablar de nuevas tecnologías
cuando ya no usan pañales
sino tops ajustados y faldas muy cortas
otra vez el mismo discurso
para contestar las mismas preguntas
cambia el acento
eso sí
y cambia el canto

sólo pienso, para mi gusto, en una pañoleta con lunares
en ponerme pantalones capri y bailarinas
y que un romano en alguna piazza
me invite a pizza y a pasear en moto

JUEVES 14
19h30
Instituto Cervantes de Roma
Piazza Navona, 91

martes, 12 de abril de 2011

volver después de volver

la vida continúa

no pasa nada si te quedas al margen y contemplas lo que sucede
se potencian los olores, los sonidos y las imágenes si guardamos silencio

sólo sé que estoy aquí y ahora
aunque sueñe con estar allí y ayer

sólo sé que he vuelto distinta
y que me tengo que re-conocer

como dijo roman de la guerra:
"después de un terremoto uno intenta hacer su vida normal
pero el suelo que pisa se ha movido y ya no es el mismo"
o
quizás, como también dijo roman de la guerra:
"sólo está claro que hemos perdido la inocencia"

martes, 22 de marzo de 2011

croatian experience. GORANOVO 48 PROLJEĆE

asoma willy para achegarme ao aeroporto de madrid... nervios, equivocacions... pasamos en circulo pola T4 e imos a T2... en Munich case perdo a conexion... as 4 coma o raposo do principinho comezo a ponherme nerviosa... recapacito: conhecer a a bebe e a Ivana, 2 anos sen ver a Ivica, 8 anos se ver ao meu tio, 10 anos sen ver a Jose Angel, 15 anos sen ver as primas e ao meu irman... a comitiva agarda por min... parezo a Pantoja no aeroporto de Mexico...
media hora para vermonos, abrazarnos e falar. meu tio di que meu pai esta mellor e comeza a contarme cousas bonitas pero cando acendo a camara cala. que guapo e o meu irman, que ben vexo a Jose. cambio euros por kunas e marcho cos meus hosts a casa dos pais de Ivana. sacamos a miška e acompanhanme ao hotel a deixar a mochila, facer o check in e achegarnos a a presentacion do festival no octogono. sensacion estrana de ler Guerra de Identidad neste contexto...
beber pivo king size... comer pola noite e co frio no penguin con Bojan e Branis...hai conexions e confesions que so pasan unha vez. descubro o museum of broken relationships e penso ir visitalo. durmir pouco e con dor de cabeza de tentar entendelo todo.
de caminho no bus a Lukovdol Bojan, o meu novo amigo xornalista promete axudarme coa investigacion sobre o meu pai e contame algunhas metaforas ironicas da preguerra e a sua vision. cando chegamos, non imos a presentacion, pero iso permiteme gravar a conversa entre B. e Marko Tomaš mentres o raki esvaece o frio... comemos en Breza a cero graos e chegamos a Rijeka... pero paro aqui este diario.
paseninhamente.
primero tenho que facer o filtro
da minha croatian experience.

domingo, 20 de marzo de 2011

iniciando a viaxe iniciática...

deixo atrás o cosmopoética e rir con luna miguel
e ver sorrinte a laura rosal
e axitarse a javi gato
e a preocupación automática de montoto
e falar regándonos con cervexa
con francisco e con luis
con maría, fátima e alejandra
deixo atrás ciudad real e SOL@: el muro
e as risas do champán DUBOIS no Teatro de la Sensación
con laura e agus
e luis miguel e o seu agarimo e o seu toque especiado
mamá e pa no brasil
eu afastándome uns kilómetros máis
mañá marcho para croacia
teño medo aínda que tamén estou feliz
recibo as chamadas de A.P. e de S.S.
estou máis tranqui
lío outro
miro o correo
imprimo papéis

desde o primeiro momento que pise terra croata
vou ter fortes emocións, seino.
hai tanto tempo que non volvía...

e xa non estarán os meus avos
djed ivan y baka karmen

no aeroporto de Zagreb estarán:

o poeta ivica prtnjaca,
organizador do Goran's Spring International Poetry Festival

os meus amigos
ivana (a quen coñezo vía skype)
e josé ángel (a quen eu chamaba J. ou señor inicial
e que non vexo dende os primeiros anos de facultade)
e que hospitalariamente acolleranme no seu fogar
e xa están a mobilizar á xente para o documental...

o meu tío ao que non vexo dende o 2004

e o meu irmán
ao que levo 15 anos sen acariñar...

cantas emocións xuntas
levo a cámara
quero gravalas todas
quero filmalo todo

a maleta está feita
o sono non chega

repaso tódalas cousas
billete
pasaporte
roupa para toda unha primavera
e os nervios
e a ilusión

vai todo dentro

estou lista para darlle ao REC
non quero esquecer nada

jueves, 17 de marzo de 2011

de rodillas, re-flexionando, explicándome

estoy intentando ordenarme antes de tomar impulso
de coger el tren que me lleve a la mezquita
(COSMOPOÉTICA 11, "Diversos"
llevar poesía a la facultad de ciencias del trabajo
buena misión... con grandes arcángeles)
NUEVA FASE VITAL
he escrito en un post-it algunos números de teléfono
y propósitos de primavera

despido a miña outra língua
por un tempo / polo meu ben / para tomar distancias
cortar de raíz / e sanarme / e recuperarme
e esquecer equívocos / e comportamentos
e tanto chorar e chorar e chorar

quero recuperar a miña identidade
en paz
volver feliz de ser quen son e como son
asumindo as orixes / restablindo as conexións


aparecía últimamente como la poeta bloguera
y hacía meses que no actualizaba
ni viajaba con ilusión por la red

qué gracia, justo en el momento en que lo dicen me paro!

las traiciones, las decepciones, los sueños, los nervios histéricos, el dolor, el dolor profundo, los ataques de ansiedad, los miedos, los espejos, los reflejos, el dolor, el dolor profundo, las miserias, la rabia, la ira, la muerte, los viajes, la soledad, los fantasmas, el dolor, el dolor profundo... mi vida con los picos de una obra de shakespeare...

si hubiera escrito este tiempo
habría herido
habría matado

ahora toca el fuego
la realidad del tiempo
yo sin él
yo sola
yo

probar la ayahuasca
para mi viaje iniciático

mañana será el último bolo y pienso en las coincidencias de los nombres
las interferencias entre la ficción y la realidad
(empleo mucho esta palabra últimamente...)
(tristeza, si tuviera que elegir...)
último bolo en ciudad real
(que relaciono no con la realeza sino con la realidad)
el último
fin de la ficción
y
ayer en mí todo se acababa
la guerra
la sangre
el amor estropeado

sé que hoy comienza la reconstrucción

pero todavía
estoy diseñando
el plan para mis ruinas

lunes, 10 de enero de 2011

cargando baterías

diciembre fue un mes complejo y el año 11 será peleón
mejor dejar de pensar en colgar esculturas por las paredes
a lo tomé y seguir escribiendo lo que no dejo de empezar

jueves, 2 de diciembre de 2010

temblando de frío con Gsús

esto de estar enferma hace que no distingas demasiado realidad de poesía... David me echaría la bronca si no siguiera leyendo... puntualizo: realidad de poesía real. en el nidito cálido de la casa de mis padres en Vigo los polluelos nos congelamos. borrasca polar y la placa de la calefacción estropeada. llevaba meses (si no años) alertándonos... la cal la estaba matando y alternaba frío y calor a trompicones. justo esta semana pasada, con miedo a los virus del invierno, cuando quisimos encender la cale ésta, exangüe, decidió plantarse. (esta pobre metáfora me recuerda a la nevera del primer relato --el que más me gustó-- del libro de Matías Candeira; bueno, ojalá se le pareciera en algo a La soledad de los ventrílocuos, tropo editores). de modo que llevamos la estufa adonde quiera que vayamos, temblando de la salita al baño y temiendo que se nos congele el pis o que nos dé un aire. me dijo mi madre que cuando hace más frío es a las 9 de la mañana... me dan atmósfera el aliento y sonoridad las manos con guantes, tecleando rápidas y confundiéndose por los tembleques frente al ordenador... necesito calor... de modo que me pongo a buscar entre los correos las galeradas del libro de Gsús para leer el libro como tiene que leerse, en tiritona.
.
lo disfruto, me entretengo, lo ha cambiado desde la última vez que lo revisamos. corroboro que no pude ser más honesta en el prólogo. pepitas de oro... me repito. este libro es un alma pura en estado tintado. qué suerte tengo! tengo a este poeta como amigo!
.

miércoles, 1 de diciembre de 2010

visiones relatadas del futuro: 3 antologías 3

enero será un mes estupendo... en Reyes y con la cuesta postvacacional de cada año pisándonos los talones, por un lado retomaré ensayos de http://soloselmuro.blogspot.com/ para ir de mini gira (a Jaén y Zaragoza). y por otro, me llegarán más regalos ya empezado el año con el nacimiento de 3 nuevas antologías de relatos en las que han tenido a bien incluirme. me siento profundamente honrada por compartir tinta y tacto con todos estos titanes (cuánta T de cuento). .
1. Al otro lado del espejo (antología nacida a partir de la revista homónima cuyas cabezas más visibles y guerrilleras son Mr. G.Bonilla, Pepe Naveiras y Baco), que verá la luz en el mes de marzo. de los tres libros éste contiene el relato más al uso; los otros dos son B SIDES, rarezas experimentales.
2. Participo con una selección de minirrelatos agrupados bajo un tema para la (todavía) secreta nómina total de autores de VISCERALES (ediciones del viento), cuya selección corre a cargo de José Ángel Barrueco y Mario Crespo, y que ya tiene grupo en facebook.
3. Y ofrezco un automático extraño para Beatitud: Visiones de la Beat Generation, que coordinan Vic y Nacho Escuín, y que ya tiene blog de promo dando sus primeros pasitos...
.
los "hechos" literarios se han convertido para mí en pequeños esfuerzos contra la rabia, en buscar vacunas contra mi cáncer, en plataformas para el vómito como una nueva forma de speakers' corner. con la literatura llegó el hombre antes a la luna y con estos efectos nacidos de la bilis, del juego del dolor, del homenaje a personajes lejanos, me pongo a prueba para ver si aún puedo seguir soñando. voy abandonando mi poesía narrativa hacia una prosa quizá poética. el tiempo dirá si me gusta pasear con una gravedad 6 veces menor. whatever will be will be...

sábado, 16 de octubre de 2010

Guerra de Identidad, traducida al GRIEGO!!!

muchos honores ha recibido este libro pero entre los más destacados cabe señalar la traducción de una selección de los poemas al griego gracias a Ramsés Fernández, que ofreció el reto a sus alumnos. así empieza mi GUERRA en griego y así mis gracias...

Λέγομαι Ντέμπορα Βούκουσιτς

Είμαι δύο μισά

μισή Γαλικιανή μισή Κροατίδα

Είμαι 26 ετών

Στις 23 Μαϊου του 1979

βλέπω για πρώτη φορά το φως

Ντέμπορα στα εβραϊκά

“μέλισσα”

Βούκουσιτς στα κροατικά

ούσι: “αυτιά”

βουκ: “λύκος”

Μία μέλισσα με αυτιά λύκου

lunes, 13 de septiembre de 2010

ave fénix

un pequeño estímulo, nada más. no se trata de reconocimiento pero eso de que el trabajo dignifica para mí es real. sí, quizá sea reconocimiento. al fin y al cabo siempre he dicho que triunfar en mi profesión es tener trabajo... y ahora sonrío y me arreglo y ensayo y viajo y tengo ganas de hacer cosas y voy cantando y silbando por la calle y eso es síntoma de que me encuentro bien. un pequeño estímulo, nada más. un par de llamadas, un papelito en una serie, un proyecto teatral y regresa la Vuk de siempre, como el Fénix de las letras pero sin Lopes pedorros [me refiero a la peli porque ya quisiera escribir una décima parte como y de lo que escribió el (Meta)"Carpio"]. como he seguido asistiendo a los conciertos en verano y he dedicado mi tiempo a leer de forma desmesurada, me apetece alejarme de este cuaderno de bitácora tan cursi para abrirme otro de tipo "nuevas tendencias" (aceptando lo hortera y pretencioso del título), que se convierta en una especie de cajón de sastre para la crítica musical "personal", la moda y la literatura con un toque gamberro. DEBO cambiar de onda: año (escolar) nuevo, agenda y propósitos nuevos. este cierre de temporada me ha servido para recargar baterías y replantearme mi lugar en el mundo. agradezco honestamente los mensajes de apoyo recibidos, aunque nunca los conteste, porque han sido los quitacapas de esta cebolla llorona que firma. como ayer no paraba de repetir Leonard Cohen, plagio su humildad y me arrodillo y me quito el sombrero ante Uds. por ser un salvavidas con luz propia en la noche oscura. fff. creo que por mucho que lo intente no podré evitar el aire cursi; menos mal que en mis libros ese aire se lo lleva el viento.

jueves, 12 de agosto de 2010

caciquismo, nepotismo y amiguismo

en realidad quise decir que está "cerrado por aburrimiento". el verano me vuelve tonta. este calor me incendia. mi chico curra de lunes a viernes y yo espero el fin de semana como un salvavidas extraño: dos días de playa, arena abrasadora y agua helada, pescaditos fritos y mucho, mucho sueño.

el documental sobre mi padre en el que trabajo me parece un castillo en el aire: un presupuesto inabarcable y un surtidor de dolores para las personas que quiero. por dónde empiezo si el primer papel ya es una mentira?

las últimas pruebas en mi profesión hacen que no crea en mí. estoy cansada de este país, de la forma de guillotinar flores, de tener un currículum tan extenso y variado que no sirve para nada. estoy harta de que los directivos quieran a pilar rubio y caras conocidas para sus series, harta de no tener representante, harta de que no me den ni las migajas de un papel pequeño. estoy exhausta de mancharme y de que me marchiten las ilusiones.

las dos últimas decepciones vienen de aquí, de este país tan verde y tan lleno de mierda. pensé que hacer el camino a la inversa, venirme a galicia lo haría más fácil pero no. todo lo contrario. es mucho peor, más cerrado, más delirante.

1) me llaman para una prueba en la tvg (de la que tengo conocimiento desde el mes de abril) y no puedo realizarla en julio porque tengo que comer e ir a madrid para hacer un trabajo de manutención.
2) envío la solicitud para el centro dramático galego y no me seleccionan siquiera para audicionar. el otro día en santiago me encuentro a guille carbajo, que fue compañero en la última película que hice y me pregunta: "cómo no mandaste el material para Salomé?"; yo le corregí. "Claro que lo mandé pero no me seleccionaron, tío!" y él abrió mucho los ojos y repetía como en loop: "Qué raro! Tú harías una Salomé de puta madre! Qué raro! Ahí hay algo raro! Qué raro!".

normalmente me quejo de mí misma, de mi falta de calma o de talento o de que no me paguen. me quejo sobre todo de que las pruebas estén dadas y de que no arriesguen con caras nuevas. pero hoy (dos semanas y media más tarde del resultado de la preselección y aún dolida) sólo me quejo de lo cerrado que está todo, de lo caciquista, amiguista y nepotista que es mi tierra y decido abandonar. decido abandonar por aburrimiento el blog y por dolores mi profesión.

gracias a los que me dieron trabajo.
gracias a quienes me leyeron.

me llevo la literatura conmigo.
siempre me hará compañía.

prometo no preguntarme más: qué podría haber pasado.
.
ilustración "Retrato" by Julia D. Velázquez

miércoles, 14 de julio de 2010

music (VIGO TRANSFORMA) & soccer (Final del Mundial)

Me perdí el jueves Standstill pero conseguí ver antes de la semifinal tres de las instalaciones del Off del VIGO TRANSFORMA "Vasos Comunicantes": la divertida de Gilles Walker (tengo la foto!!! como se puede apreciar: "homeless watching himself artistic")la de body painting (que desearía tener) y que nos inducía a niños y adultos a jugar y los sonidos líquidos del Aquófono de Patxi y Luis, que siguen sin obtener el reconocimiento merecido. Llegamos y estaban acabando Devendra... enseguida le tocaba el turno a Jeff Tweedy (Wilco)

The XX (nota: na TVG dixeron "De vintes") fueron increíbles... la mezcla de las dos voces y ese toque percutivo me hacen viajar a un universo oscuramente adolescente. me gusta la apuesta que hacen aunque todavían conserven demasiadas huellas de los referentes de los 80. My boy dijo: "Canto dano fixo Ian Curtis á música"... Yo sólo diría "influyó" (porque desde mi punto de vista fue para bien) y le llegó el turno a OS MUTANTES... rock progresivo, psicodelia, samba... una demostración de conjunto increíble, la prueba fehaciente de que son buenos músicos, sin embargo, no lo disfruté tanto como con Divine o XX, salvo este momento: "Ela é minha meninha... Eu son o meninho dela...!" o cuando vimos en plan batman chamánico aO Sérgio Dias de camino al hotel, falto de cariño, y logré sacar esta fotazo...acabamos la noche siendo día (Gato Negro, Fábrica de chocolate, Thelonius...). el sábado al echarnos la siesta nos despiertan las campanas de las 8... ducha urgente y a por The Divine Comedy que era mi otra apuesta del Transforma! con "I like" la canción que deseaba escuchar bailé, grité, canté y expulsé los demonios de la felicidad!sin esperar ya nada más... me gustó el concierto que dieron los californianos The Morning Benders, con un rock muy pulcro, algo teenpop, ojos rasgados y una perfecta revisión de una versión de New Orderluego llegaron De la Fe y las flores azules que aunque los tíos lo daban todo no eran mi estilo y con Orbital nos fuimos a cenar... volvimos cuando estaba el pseudo grupo siguiente y nos retiramos porque el domingo tocaba estar apoyando el fútbol para que el pulpo Paul no se equivocara ni nosotros con el karma de la juakina... círculos y más círculos... + el beso de Íker y Carbonero traducido en desayuno con flores y periódico...