viernes 10 de julio de 2009

imprevistos de última hora

hoy iba a quedar con rubén coca, el director de cine gallego en caldas de reis, a quien conocí en la semana de poesía salvaxe de ferrol, para hablar de mi "cambio de vida", de si me voy o me vengo, mientras escuchábamos gratis y al aire libre a LOS CORONAS. además porque josé ángel, su técnico habitual, es colega mío y siempre nos encontramos en los festivales y me apetecía ver la realidad M y verde con él... la última vez fue en el FIB de hace dos años cuando él acompañaba a alaska y yo me volvía loca con los kings of leon y un guitarrista valenciano. íbamos a ir a caldas barbitúrika y yo, con la colaboración especial de la incombustible skinner, pero ninguna se animaba a última hora. intenté también liar a píter, que me debía una. 
anoche nos fuimos de cerveceo inesperado. yo volvía a casa después de visitar a mi papidrastro, a quien finalmente le han diagnosticado polimialgia reumática y ya se encuentra mejor desde la primera toma del tratamiento... (es como los niños... dos meses con fiebre y en cuanto llega al hospital no pasa de 36º). volvía a casa después de visitar a mi papidrastro y me encuentro con píter (es mi vecino de calle perpendicular) y su amigo rodrigo. "encantado"; "ya nos conocemos, tú eres el crítico de música chunda-chunda"... se nota que no soy una apasionada de la materia, verdad? ése fue el principio de una buena amistad porque cambiamos de tema y hablamos de fábulas y catalunya... pít llevaba cuatro días encerrado con un proyecto y se sentía vigilado por su chica. yo le propuse una cerveza en la juakina, que se convirtieron en 4. apareció de nuevo rodri y dijo que me grabará un cd para que le llame "crítico de música-e". después llegó tabo, que no me soporta desde los 15 y con quien creo que hice buenas migas... la cerveza es lo que tiene... pero llegó paula y rompió el rollo. nosotros le hicimos un hueco en la conversación y le sonreímos pero quería atar en corto a pít que clamaba a gritos "libertad" (nota: pít dejó su curro en fuerteventura para venirse aquí, sin trabajo, a vivir con ella por amor -o encoñamiento... a penas se conocían-). tabo se va  la barra y no procedía que precisamente yo fuera quien aguantara la vela así que le acompaño a por otra y a los 10 min. vemos salir saludándonos a paula y vamos a por pít. y él y yo, después de ayudar a unos yonkis (la buena acción del día) nos fuimos a cenar 2 hamburguesas cada uno. a las 2 y con un chuzo considerable nos despedimos. esta mañana soñaba con brian molko (sólo soñé una vez antes en mi vida) y me despierta pít. "debo, qué planes tienes para la mañana?"; "pues depende de lo que me propongas" y ya nos ves a los dos haciendo la mudanza de sus cosas... de la casa de su chica a la de sus padres... desayuno en una cafetería de cristales tintados y aguantando el calor... no lo pude convencer para ir a bailar a caldas y ver la vida M... quizá le convenza para otra cerve que serán 4... pero por lo menos no le ayudaré a ruptura alguna.   

jueves 9 de julio de 2009

la foto desde abajo

me dijo que la había sacado para mí, por como yo tiro las fotos, "sin mirar", dice. "puse la cámara desde abajo y apreté sin mirar y mira qué chula". yo le contesté que yo miraba mucho, que no veía de lejos, que era miope, pero que encuadrar lo intentaba, intentaba buscar una buena compo salvo cuando salía yo en ella, que me encanta poner caras con la cámara apuntándonos y disparar flashes sin balas. y que luego, lo reconozco, muchas veces al azar, también le dejo hacer su parte, que él tiene mucho que contarnos y que cuando dispara siempre es más certero. "sin mirar", dice, con lo que yo observo todo...

foto by p.p.s.

miércoles 8 de julio de 2009

raparse o mudarse

ayer no sabía si raparme la cabeza al 1 ó mudarme para galicia... mi papidrastro está en el hospital y no saben qué tiene (en mi familia, que siempre hemos sido tan fuertes, últimamente se nos acercan demasiado las enfermedades; putas semillas del odio). a ello se le junta que estoy en plena crisis existencial. recapacito. el año pasado publicaba por primera vez. en 2009 ya he participado en 3 revistas, 2 antologías (23 Pandoras en Baile y Poesía Capital en Sial), ha salido la segunda edición de Guerra de identidad (que a todos los efectos es como un libro nuevo por "Cuaderno de Batallas") y en septiembre además ven la luz mis Perversiones y Ternuras /perversións e tenruras (Baile), participo en la Generación Blogger (Bartleby),  la antología de Mujeres cuentistas (Baile) y en No quiero palmarla (Demipage), en la que colaboro con la traducción de un poema. así, contado, suena genial, pero mi compañero de piso se muda el 1 de agosto, mi cuenta no sabe de alquileres y deudas y mi profesión es para mandarla al carallo porque encumbra a quienes no lo merecen. este año además del english festival y las 3 funciones del cardenio, interpretativamente hablando ha sido un fracaso. así que creo que me dejaré el pelo largo, porque el pensarlo me echa para atrás y necesito tirarme de cabeza, como al mar, aunque sigo debatiéndome sobre si mantener mi domicilio en madrid o volverme a mi tierra..., tengo dos libros que corregir gracias a P. y me declaro egoísta, profunda y abiertamente hedonista. hoy he ido a la playa y por fin me he bañado en mi atlántico. creo que veo las cosas de otra manera. además me ha llamado orihuela, me invita del 5 al 7 de diciembre a moguer... un viajecito, acercarme a las voces del extremo, creo que puede venirme muy bien. quizás me rape el pelo allí, por eso de que "huelva" a crecer.

las sorpresas de batania

martes 7 de julio de 2009

I'M A FUCKING POET

eddie j. bermúdez me hizo llegar por correo una de sus supercamisetas haciendo poesía. además de enviarme un ejemplar de la revista vulture y una breve antología de sus textos, me recortó letritas y escribió mágicamente en el sobre, en lugar de batalla del salado, batalla del salvador!!! aún no sabemos cómo llegó a mi buzón pero estaba claro que esa camiseta tenía que llegar de un modo mágico para abrazarme... GRACIAS, GRACIAS, GRACIAS, eddie! este auto-retrato va para ti.

PRESS BOOK

es cuestión de ego (no el blog de eduardo boix, que también) sino que cada cierto tiempo una googlea su nombre para llevarse alegrías... y se encuentra con que el nombre de una "desconocida" tiene casi nueve mil entradas reconocidas, que poniendo "deborah v" automáticamente sale el apellido al completo... y que hay noticias que se me habían traspapelado... 

la felicitación de fernando franco (a quien aún no he visto en persona) en el periódico por mi cumple, 

lo cual me hace recordar su reseña también en el suplemento, debajo de Edgar Allan Poe...

la reseña de guerra de identidad en LETRAS/FICCIÓN-CULTURAS de La Voz de Galicia, 

una mención en CALLE 20 respecto al spoken word

otra en el festival de ELLAS CREAN (por la fnac, donde presentamos 23 PANDORAS) 

y la salida de The Children's book of American Birds "El fin"... 

qué guay!

lunes 6 de julio de 2009

GUERRA DE IDENTIDAD+CUADERNO DE BATALLAS en HANKOVER (Vicente Muñoz Álvarez)

Guerra de identidad (Baile del sol, 2008) fue, sin duda alguna, uno de los poemarios revelación del año pasado, y su autora, Déborah Vukušić, inédita en papel hasta entonces, una de las sorpresas más gratas y prometedoras del panorama actual de la poesía española.

Mitad gallega, mitad croata, Déborah diseccionaba en su primer poemario su niñez y adolescencia escindida, suguerra de identidad personal, enfrentándose a recuerdos familiares dolorosos y a fantasmas, conflictos y traumas latentes. Y lo hacía con una voz sincera y fresca, confesional, a veces tierna y otras cruda, visceral y rotunda, que, afortunadamente, no pasó desapercibida. Menos aún para los que tuvimos la suerte de escucharla recitar en público en alguna de las presentaciones del libro, deslumbrados por la energía y emotividad que emanaba de sus lecturas (estamos, quede bien claro, ante una de las mejores -si no la mejor- recitadora de poesía de este país).

Baile del sol reedita ahora Guerra de identidad en una versión revisada y ampliada, que incluye como colofón o apéndice el poemario titulado Cuaderno de batallas, prologado por David González.

En él, Déborah desentierra otra vez las armas y vuelve a luchar contra los mismos fantasmas (el padre, el conflicto de los Balcanes, su dualidad, su herencia genética y sus miedos), con una poética aún más afilada, visceral y reinvindicativa, en un intento explícito de catarsis y limpieza interior.

El resultado, de nuevo, es un poemario convincente y brillante, por momentos estremecedor, que complementa como un guante de seda forjado en hierro al primero.

Un libro, tal cual se presenta ahora, que me atrevo a calificar ya de imprescindible, necesario y de culto.

Y una autora, Déborah Vukušić, que ha entrado por la puerta grande al ruedo de nuestra poesía.

Vicente Muñoz Álvarez

from: hankover

MUCHAS GRACIAS, VIC. Sabes que te debo tanto... Aunque también sabes que esta acogida supone para mí un miedo atroz. Ya Batania me advertía, como una hiena, en el Meeting Point, que estaba esperando el siguiente poemario, que había leído mis textos independientes en antologías y no le gustaban como GdI. Me parecía expectante y (si no lo conociera pensaría que) ansioso por destrozarme*. 

Ayer soñaba mezclando miedos, música y extrañezas. Soñaba que debía presentar  23 Pandoras, GdI y Perversiones y Ternuras en La escalera de Jacob (sitio al que creo que sólo fui una vez). Sé que era ese espacio por el nombre y porque el dueño (a quien había conocido junto a nacho en el buko cuando aún estaba salem) decía que ya nos habíamos visto. El lugar no tenía nada que ver con la realidad... estaba en Galicia y no en Lavapiés y tenía unas luces de sala de conferencia y unos tapices de carácter político terroríficos. A la misma hora tocaban los ZODIACS en otro garito. No sé a qué viene esto. Sólo sé que en el sueño me dolía la tripa de los nervios y que tenía una serpiente en la garganta.  

Hace unos días leía un poema de Robert Pinsky que se llama THREE ON LUCK (un poema en tres partes perteneciente al libro HISTORY OF MY HEART). El poemario me gustó, creo que tiene grandes hallazgos pero no me emocionó del todo; eso sí, ese poema me parece magnífico. Una de las partes del mismo se la dedica al Senior Poet y dice así:

"Does anybody listen to my advice?
I'll soothe myself by listening to my own:
Don't squander the success of your first book;
now that you have a little reputation,
be patient until you've written one as good,
instead of rushing back to print as I did-
too soon, with an inferior second book
that all the jackals will bite and tear to pieces*.
The poet-friends I loved had better sense,
or better luck -and harder lives, I think.
But Berryman said he wanted the good luck
to be nearly crucified. The lucky artist,
he said, gets to experience the worst-
the worst conceivable ordeal or pain
that doesn't outright kill you. Poor man, poor John.
And he didn't knock on wood. It gives me gooseflesh...
One of these days, we'll have a longer visit;
I think of you and Ellen as guest-starlets,
well-paid to cross the lobbies of life, smiling,
but never beaten up or sold or raped
like us the real characters in the movie.
I'm sure that image would yield to something solid
given a meal together, and time to talk."

"¿Escucha alguien a mi consejo?
Me calmaré escuchándome a mí mismo:
No malgaste el éxito de su primer libro;
ahora que usted tiene un poco de reputación, 
sea paciente hasta que usted haya escrito uno tan bueno, 
en vez de precipitarse a imprimir como yo hice 
-demasiado pronto, un segundo libro inferior 
que todos los chacales morderán y despedazarán.
Los amigos-poetas que me gustaban tenían mayor sentido común, 
o mejor suerte - y vidas más difíciles, creo.
Pero Berryman dijo que él quería la buena suerte 
de ser crucificado pronto. El artista afortunado, 
dijo, consigue experimentar lo peor - 
las peores ordalías concebibles o el dolor 
que no mata del todo. Pobre hombre, pobre John.
Y no tocó madera. Esto me pone la carne de gallina... Uno de estos días, tendremos una visita más larga; Pienso en usted y en Ellen como nuevas estrellas invitadas, 
bien pagadas para cruzar los grupos de presión de vida, sonriendo, 
pero a quienes nunca han dado una paliza o se han vendido o han violado, 
como nosotros, los verdaderos personajes de la película. Estoy seguro de que esa imagen se concretaría 
con una comida juntos, y el tiempo para discutirla."
TRADUCCIÓN by VUK

¿qué pasará, vida mía?

domingo 5 de julio de 2009

23 PANDORAS en 2C (Opinión de Tenerife)

a enrique villagrasa le hemos gustao... nos reseña en QUÉ LEER, en el Heraldo de Aragón y en La Opinión de Tenerife. tiene pinta de ser majete el muchacho por las fotos que he visto y me encanta eso que dice de mis textos: "provocativa escritura iconoclasta", aunque no sé yo si verdaderamente son así... PROVOCATIVA ESCRITURA ICONOCLASTA...

sábado 4 de julio de 2009

VUK by Abeleira

Abeleira é poeta, traductor, prestidixitador e ouvador (ademáis de acadador de instantáneas cando lle peta) e tiroulle esta foto fronte o CDN na que a realidade vese distorsionada no espello vermello e as miniaturas son lembranza da vanguardia dos 20. A foto é anterior á daimonización no bar-bieri.

4th of july

hoxe teño cea de antigos alumnos, de xente compañeira ao longo de tres anos (1991-1993) dos 11 aos 14. vía facebook a nosa mestra púxose en contacto connosco e, mira ti que, hoxe atoparémonos algunhas daquelas pezas de barro que fomos e que agora son-somos figuriñas. dos 15 aos 30. teño algo de medo, debo recoñecelo. algo de medo por vérmonos as enrugas e os ventres, as alianzas e as calugas. non sei se vou aturar a felicidade allea. eu era (coido que) a primeira da clase e hoxe síntome un poco a derradeira da fila, leda, vivindo os límites, configurando a miña sorte, facendo equilibrios sobre a bohemia, a actriz, a poeta, pero tamén a que non sabe como vai pagar o aluguer de agosto.
.
4 de xullo. na miña mocidade sempre pasaba os veráns nos EE.UU. e ésta era das noites máis celebradas. sempre soltábamos petardos, e comíamos hot-dogs e hamburguesas e as host-families reuníanse e os rapaces xogaban polas rúas sen hora de chegada. celebrar a nación. non creo na hispanidade aínda que pareza unha idea fermosa, se case non nos entendemos se non o loitamos. a nosa festividade é o 25 de xullo, o día do apóstolo santiago pero hoxe son feliz polo meu cú favorito, o meu cú americán. obama é zurdo, michael pesaba 50 kilos e o meu músico está en bordeaux, un pouquiño máis preto de mín. 
.
cea cós compañeiros, bandeira ianki, cú negro.

VUK by Raf

de la serie: el sueño de la loba amamanta imperios

jueves 2 de julio de 2009

remembering days






hunger

miércoles 1 de julio de 2009

me quito el luto y vuelvo a ser yo

de origen latino?
mmm 
ROERR
ERORR
ERROR

qué cosas se encuentran en las estaciones...