martes, 22 de marzo de 2011

croatian experience. GORANOVO 48 PROLJEĆE

asoma willy para achegarme ao aeroporto de madrid... nervios, equivocacions... pasamos en circulo pola T4 e imos a T2... en Munich case perdo a conexion... as 4 coma o raposo do principinho comezo a ponherme nerviosa... recapacito: conhecer a a bebe e a Ivana, 2 anos sen ver a Ivica, 8 anos se ver ao meu tio, 10 anos sen ver a Jose Angel, 15 anos sen ver as primas e ao meu irman... a comitiva agarda por min... parezo a Pantoja no aeroporto de Mexico...
media hora para vermonos, abrazarnos e falar. meu tio di que meu pai esta mellor e comeza a contarme cousas bonitas pero cando acendo a camara cala. que guapo e o meu irman, que ben vexo a Jose. cambio euros por kunas e marcho cos meus hosts a casa dos pais de Ivana. sacamos a miška e acompanhanme ao hotel a deixar a mochila, facer o check in e achegarnos a a presentacion do festival no octogono. sensacion estrana de ler Guerra de Identidad neste contexto...
beber pivo king size... comer pola noite e co frio no penguin con Bojan e Branis...hai conexions e confesions que so pasan unha vez. descubro o museum of broken relationships e penso ir visitalo. durmir pouco e con dor de cabeza de tentar entendelo todo.
de caminho no bus a Lukovdol Bojan, o meu novo amigo xornalista promete axudarme coa investigacion sobre o meu pai e contame algunhas metaforas ironicas da preguerra e a sua vision. cando chegamos, non imos a presentacion, pero iso permiteme gravar a conversa entre B. e Marko Tomaš mentres o raki esvaece o frio... comemos en Breza a cero graos e chegamos a Rijeka... pero paro aqui este diario.
paseninhamente.
primero tenho que facer o filtro
da minha croatian experience.

domingo, 20 de marzo de 2011

iniciando a viaxe iniciática...

deixo atrás o cosmopoética e rir con luna miguel
e ver sorrinte a laura rosal
e axitarse a javi gato
e a preocupación automática de montoto
e falar regándonos con cervexa
con francisco e con luis
con maría, fátima e alejandra
deixo atrás ciudad real e SOL@: el muro
e as risas do champán DUBOIS no Teatro de la Sensación
con laura e agus
e luis miguel e o seu agarimo e o seu toque especiado
mamá e pa no brasil
eu afastándome uns kilómetros máis
mañá marcho para croacia
teño medo aínda que tamén estou feliz
recibo as chamadas de A.P. e de S.S.
estou máis tranqui
lío outro
miro o correo
imprimo papéis

desde o primeiro momento que pise terra croata
vou ter fortes emocións, seino.
hai tanto tempo que non volvía...

e xa non estarán os meus avos
djed ivan y baka karmen

no aeroporto de Zagreb estarán:

o poeta ivica prtnjaca,
organizador do Goran's Spring International Poetry Festival

os meus amigos
ivana (a quen coñezo vía skype)
e josé ángel (a quen eu chamaba J. ou señor inicial
e que non vexo dende os primeiros anos de facultade)
e que hospitalariamente acolleranme no seu fogar
e xa están a mobilizar á xente para o documental...

o meu tío ao que non vexo dende o 2004

e o meu irmán
ao que levo 15 anos sen acariñar...

cantas emocións xuntas
levo a cámara
quero gravalas todas
quero filmalo todo

a maleta está feita
o sono non chega

repaso tódalas cousas
billete
pasaporte
roupa para toda unha primavera
e os nervios
e a ilusión

vai todo dentro

estou lista para darlle ao REC
non quero esquecer nada

jueves, 17 de marzo de 2011

de rodillas, re-flexionando, explicándome

estoy intentando ordenarme antes de tomar impulso
de coger el tren que me lleve a la mezquita
(COSMOPOÉTICA 11, "Diversos"
llevar poesía a la facultad de ciencias del trabajo
buena misión... con grandes arcángeles)
NUEVA FASE VITAL
he escrito en un post-it algunos números de teléfono
y propósitos de primavera

despido a miña outra língua
por un tempo / polo meu ben / para tomar distancias
cortar de raíz / e sanarme / e recuperarme
e esquecer equívocos / e comportamentos
e tanto chorar e chorar e chorar

quero recuperar a miña identidade
en paz
volver feliz de ser quen son e como son
asumindo as orixes / restablindo as conexións


aparecía últimamente como la poeta bloguera
y hacía meses que no actualizaba
ni viajaba con ilusión por la red

qué gracia, justo en el momento en que lo dicen me paro!

las traiciones, las decepciones, los sueños, los nervios histéricos, el dolor, el dolor profundo, los ataques de ansiedad, los miedos, los espejos, los reflejos, el dolor, el dolor profundo, las miserias, la rabia, la ira, la muerte, los viajes, la soledad, los fantasmas, el dolor, el dolor profundo... mi vida con los picos de una obra de shakespeare...

si hubiera escrito este tiempo
habría herido
habría matado

ahora toca el fuego
la realidad del tiempo
yo sin él
yo sola
yo

probar la ayahuasca
para mi viaje iniciático

mañana será el último bolo y pienso en las coincidencias de los nombres
las interferencias entre la ficción y la realidad
(empleo mucho esta palabra últimamente...)
(tristeza, si tuviera que elegir...)
último bolo en ciudad real
(que relaciono no con la realeza sino con la realidad)
el último
fin de la ficción
y
ayer en mí todo se acababa
la guerra
la sangre
el amor estropeado

sé que hoy comienza la reconstrucción

pero todavía
estoy diseñando
el plan para mis ruinas

jueves, 3 de marzo de 2011

Vuk in movement: ELX, V.4/III/11 Nosomostanraros

viernes 4 de marzo
a las 21hs.
en el CAFÉ ARTERÍA
Forn Fondo, 1

una ración de Vuk


sábado, 26 de febrero de 2011

Vuk no Luces, EL PAÍS (25/II/11) + Yo Dona, EL MUNDO (26/II/11).

Nesta semana presentabamos as dúas antoloxías Viscerales (Ed. del viento) o martes 22 na Fnac de Callao e onte venres 25 na Casa do Libro Beatitud (Ed. Baladí), á que non puiden achegarme por problemas gástricos de última hora... Tamén foi onte cando facía unha pequena aparición, casi coma un suspiro, na reportaxe do LUCES de EL PAÍS "Literatura.net" que asinaba Xosé M. Pereiro; hoxe
xa é algo de ar no peito coas "Nuevas Diosas Blancas" YO DONA de EL MUNDO , segundo a ollada de Álvaro Colomer (este link leva á páxina de David González que ademáis de aparecer reseñado no artigo púxolle máis agarimo ca revista ao escanear as follas e subilas á rede; seguro que mo diría miña nai: "Pensas que a poesía é máis interesante ca moda? Ay, neniña, que equivocada estás!").
Volvemos entrar na órbita... nunha nova nave de palabras e imaxes.
Escribo, non me culpedes por afastarme un pouco do mundo.

viernes, 14 de enero de 2011

VISCERALES (ediciones del viento) y BEATITUD (ediciones baladí)

Ya podéis tenerlas en vuestro poder... 2 antologías llenas de literatura, experimentos y fuertes dosis de dureza.
Viscerales
Colección: Viento Abierto ISBN: 978-84-96964-76-1
Formato: 14 x 22 cm Encuadernación: rústica
Número de páginas: 216 Precio: 18.00 euros
Edición: Mario Crespo y José Ángel Barrueco
Viscerales es sobre todo rabia, sinceridad, corazón, hígado, riñones, calor y desnudez: un libro que contiene cuarenta ejercicios de honestidad literaria, cuarenta desahogos, cuarenta vaciamientos, cuarenta vomitonas. Diferentes estilos, diferentes tendencias, diferentes etiquetas, diferentes generaciones, diferentes autores, pero un único denominador común: la visceralidad sobre el papel.

Ya está disponible en la web de la editorial y a partir del 17 en librerías. Publicada por Ediciones del Viento, VISCERALES contiene la siguiente nómina de autores:

Enrique Vila-Matas, Marcelo Luján, Marta Fernández La Bohe, Alberto Haj-Saleh, Safrika, Carlos Herrero, Tomás Sánchez Santiago, Carlos Salem, Gsús Bonilla, Lucía Fraga, Adriana Bañares, Vicente Muñoz Álvarez, Javier Esteban, David Murders, Joaquín Piqueras, María Couceiro, Sonia Fides, Manuel Vilas, Jorge Espina, Brenda Ascoz, Roxana Popelka, David Refoyo, David González, Francesco Spinoglio, Patxi Irurzun, Iñaki Echarte Vidarte, Julio Valdeón Blanco, Alejandra Zina, Esteban Gutiérrez Gómez, Inma Luna, José Manuel Vara, Mario Crespo, Daniel Ruiz García, Ana Pérez Cañamares, Estelle Talavera Baudet, Kutxi Romero, José Ángel Barrueco, Montero González, Karmelo C. Iribarren, Javier Das, Alfonso Xen Rabanal & me!!!

Por otro lado llega también al mundo la BEATITUD, visiones de la Beat Generation gracias a Vicente Muñoz & Nacho Escuín y la producción de Baladí Ediciones. El blog no tiene desperdicio con los collages coloristas de Pepe Pereza y las ilustraciones luminosas de Julia D. Velázquez. Otra antología con otro elenco de 33 actuantes beat. Repetimos 13 de Viscerales. Ritmo, ritmo y cerveza. Será que eso sí nos une!

José Ángel Barrueco, Carmen Beltrán, Uberto Stabile, David González, Carmen Camacho, Miquel Silvestre, Raúl García, Vicente Muñoz Álvarez, Ignacio Escuín, Carla Badillo, Patxi Irurzun, Ana Pérez Cañamares, Joaquñin Juan Penalva, Sergio Gaspar, Safrika, Nacho Abad, David Mardaras, Mario Crespo, Roxana Popelka, Eduardo Almiñana, Octavio Gómez Millán, Estelle Talavera Baudet, David Mayor, Pepe Pereza, Almudena Vidorreta, Lucas Rodríguez, Inma Luna, Diego Urizarna, Alfonso Xen Rabanal, Pablo Casares, Sonia San Román, Eloy Fernández Porta & me again!!!

tengo ganas de tenerlas en mis manos y de leer a mis amigos.

lunes, 10 de enero de 2011

cargando baterías

diciembre fue un mes complejo y el año 11 será peleón
mejor dejar de pensar en colgar esculturas por las paredes
a lo tomé y seguir escribiendo lo que no dejo de empezar

jueves, 9 de diciembre de 2010

TODA UNA VIDA en NOTODOFILMFEST

Xurdíu dun conto de Begoña Paz. Contou coa colaboración de Xoán Abeleira e da mirada plástica de Tono Galán. O guión fíxose entre "todos", a montaxe de Tono coas aportacións e gritos da plebe. (Cómo me pone montar!) Hai que rexistrarse e dar a opinión. Faino, por fis! E si non o ves premendo o PLAY cliquea sobre: TODA UNA VIDA. GRAZAS!!!

lunes, 6 de diciembre de 2010

teño o frío nos ósos

intentoarreo sacarlles

calor

jueves, 2 de diciembre de 2010

temblando de frío con Gsús

esto de estar enferma hace que no distingas demasiado realidad de poesía... David me echaría la bronca si no siguiera leyendo... puntualizo: realidad de poesía real. en el nidito cálido de la casa de mis padres en Vigo los polluelos nos congelamos. borrasca polar y la placa de la calefacción estropeada. llevaba meses (si no años) alertándonos... la cal la estaba matando y alternaba frío y calor a trompicones. justo esta semana pasada, con miedo a los virus del invierno, cuando quisimos encender la cale ésta, exangüe, decidió plantarse. (esta pobre metáfora me recuerda a la nevera del primer relato --el que más me gustó-- del libro de Matías Candeira; bueno, ojalá se le pareciera en algo a La soledad de los ventrílocuos, tropo editores). de modo que llevamos la estufa adonde quiera que vayamos, temblando de la salita al baño y temiendo que se nos congele el pis o que nos dé un aire. me dijo mi madre que cuando hace más frío es a las 9 de la mañana... me dan atmósfera el aliento y sonoridad las manos con guantes, tecleando rápidas y confundiéndose por los tembleques frente al ordenador... necesito calor... de modo que me pongo a buscar entre los correos las galeradas del libro de Gsús para leer el libro como tiene que leerse, en tiritona.
.
lo disfruto, me entretengo, lo ha cambiado desde la última vez que lo revisamos. corroboro que no pude ser más honesta en el prólogo. pepitas de oro... me repito. este libro es un alma pura en estado tintado. qué suerte tengo! tengo a este poeta como amigo!
.